Organizacja dystrybucji przejazdów wymaga uwzględnienia wielu elementów, które na 1-szy rzut oka mogą wydawać się niewiele ważne. Jednym z nich jest sposób przygotowania dokumentów potwierdzających opłatę za transport. Bilety komunikacyjne pełnią nie tylko funkcję informacyjną, niemniej jednak też stanowią podstawę do sprawdzenia rodzaju zakupionej usługi i czasu, w którym można z niej korzystać.
Ich konstrukcja uzależniony jest od systemu taryfowego, rodzaju przewoźnika oraz stosowanych urządzeń. Inaczej projektuje się bilety jednorazowe, a całkiem inaczej okresowe, na których musi znaleźć się więcej danych. W sytuacji tych drugich ważne jest między innymi oznaczenie terminu ważności, rodzaju uprawnienia a także potencjalnych ograniczeń dotyczących przejazdu. Układ informacji powinien odpowiadać rzeczywistemu sposobowi użytkowania dokumentu, ponieważ pasażer i osoba kontrolująca na prawdę bardzo często mają mało czasu na jego sprawdzenie.
Przygotowanie takich materiałów wymaga dostosowania technologii produkcji do ich późniejszego wykorzystania. Druk biletów może być realizowany na różnych rodzajach papieru, przy wykorzystaniu metod pozwalających na uzyskanie określonej trwałości i dokładności nadruku. Oczywiście nie każdy materiał sprawdzi się w urządzeniach automatycznych. Zbyt gruby papier może powodować kłopoty z podawaniem, jednak podłoże o niewłaściwej strukturze może utrudniać nanoszenie oznaczeń. W praktyce znaczenie mają także wymiary arkuszy, sposób cięcia a także rozmieszczenie perforacji, jeżeli już dokument ma być odrywany z większego bloczka. Przy projektowaniu trzeba przewidzieć marginesy technologiczne, ponieważ elementy umiejscowione zbyt blisko krawędzi mogą zostać częściowo ucięte. Osobnego sprawdzenia wymagają numery seryjne, kody kreskowe i inne oznaczenia odczytywane przez skanery. Nawet niewielkie przesunięcie nadruku może wpłynąć na prawidłowość odczytu.
W przypadku dokumentów wykorzystywanych do rozliczania przejazdów istotne pozostaje również ograniczenie sposobów ich nieuprawnionego kopiowania. Z tego względu używa się druk zabezpieczony, w którym projekt wizualny i rodzaj podłoża mogą zawierać dodatkowe elementy utrudniające wykonanie imitacji. Rozwiązania tego rodzaju obejmują w głównej mierze specjalne wzory tła, mikroelementy graficzne, znaki widoczne pod określonym kątem czy oznaczenia nanoszone przy użyciu wybranych rodzajów farb. Nie wszystkie metody są odpowiednie dla każdego rodzaju biletu. Przy ich wyborze trzeba uwzględnić zarówno koszt utworzenia, jak i sposób weryfikacji dokumentu w trakcie kontroli. Zabezpieczenie powinno być możliwe do sprawdzenia przy użyciu dostępnych narzędzi lub poprzez ranking z ustalonym wzorem. Istotne jest również zachowanie iteracyjności między kolejnymi seriami, ponieważ zmiany w wyglądzie albo rozmieszczeniu oznaczeń mogą utrudniać rozpoznawanie niekonwencjonalnych egzemplarzy.
Na sposób przygotowania biletów wpływa również rozwój systemów elektronicznych, które zmieniają zakres informacji umieszczanych na papierowych dokumentach. Coraz częściej papierowy nośnik może zawierać kod pozwalający powiązać go z danymi zapisanymi w systemie sprzedaży. W tak zaistniałej okoliczności sam nadruk nie jest jedynym źródłem informacji o uprawnieniu do przejazdu. Znaczenie ma zgodność programu z bazą danych a także poprawne działanie urządzeń wykorzystywanych do jego odczytu. Przygotowanie projektu wymaga więc współpracy warstwy graficznej z rozwiązaniami informatycznymi. Przed rozpoczęciem produkcji testuje się w głównej mierze kontrast skryptów, ich wielkość i położenie względem pozostałych elementów. Powinno się także uwzględnić warunki, w jakich bilety będą przechowywane i używane. Wilgoć, zagniecenia czy ścieranie powierzchni mogą przemienić wygląd nadruku, a tym samym wpłynąć na możliwość odczytania zawartych w nim danych.
Warto sprawdzić: bilety komunikacyjne.