W wieku szkolnym dziecko szybko rozwija swoje kwalifikacji ruchowe, niemniej jednak nie oznacza to, że właściwie każdy nowy wzorzec ruchu zostanie w tej samej chwili świetnie zapamiętany. W trakcie zajęć związanych ze sztukami walki pojawia się wiele sytuacji, w których trzeba połączyć słuchanie rozpiski z obserwacją i wykonaniem konkretnego ruchu. Aikido dla dzieci wykorzystuje ćwiczenia wymagające między innymi zmiany kierunku, pracy nóg, utrzymywania stabilnej pozycji oraz dobrego ustawienia względem partnera.

Na początku ważniejsze od płynności jest przededukowanie podstaw. Dziecko może zatrzymywać się w połowie ćwiczenia, mylić kolejność ruchów lub wykonywać je zbyt szybko. Takie trudności pozwalają określić, które elementy wymagają dodatkowego powtórzenia. W praktyce nauka przebiega etapami, a przejście do bardziej złożonych czynności ma sens dopiero wówczas, gdy podstawowe ruchy są dla uczestnika czytelne.

Specyfika treningu zmienia się także w współzależności od wieku. Młodsze dzieci mają zazwyczaj krótszy czas skupienia, dlatego bardzo długie powtarzanie jednego schematu może prowadzić do spadku sugestie. Z kolei starsi uczestnicy mogą pracować nad dokładniejszym wykonaniem poszczególnych elementów i całkiem dobrze rozumieć współzależności między ruchem własnym a działaniem partnera. Sztuki walki dla dzieci nie powinny być więc traktowane jako jednolita metoda zajęć dla wszystkich grup wiekowych. Zupełnie inaczej można organizować ćwiczenia dla zaczynających przedszkolaków, a zupełnie inaczej dla dzieci, które mają już doświadczenie w aktywności fizycznej. Znaczenie moraz liczebność grupy. Przy większej liczbie osób prowadzącemu nie najprościej obserwować właściwie każdy ruch, a uczestnicy muszą własną pracą pilnować swojej przestrzeni. W małej grupie łatwiej jednakże zauważyć drobne błędy i na bieżąco zmienić sposób wykonywania ćwiczenia.

Istotnym elementem aikido jest praca w parach, która wprowadza dodatkową zależność między uczestnikami. Nie wystarczy znać swoją sekwencję ruchów. Powinno się jeszcze obserwować drugą osobę i dostosować tempo do jej działania. W przypadku dzieci bywa to wymagające, ponieważ naturalnym odruchem jest przyspieszanie lub wykonywanie ruchu z większą siłą, gdy pojawia się emocjonująca sytuacja. W trakcie edukacji potrzebne jest zatem stopniowe oswajanie z zasadą testom ruchu. Ćwiczenia mogą być upraszczane, realizowane wolniej lub dzielone na krótsze fragmenty. Dopiero później można łączyć je w pełniejsze sekwencje. Takie podejście umożliwia także wychwycić sytuacje, w których dziecko zna teorię, niemniej jednak ma trudność z zastosowaniem jej w praktyce. Różnica między pokazaniem ruchu a samodzielnym wykonaniem często staje się widoczna dopiero w trakcie ćwiczenia z partnerem.

Na treningach dzieci uczą się też funkcjonowania w określonych ramach. Początek ćwiczenia następuje po odpowiednim sygnale, pozycję należy zmienić we właściwym momencie, a podczas pracy z innymi osobami powinno się zwracać uwagę na ich położenie. Te zasady mają znaczenie organizacyjne, ponieważ ograniczają chaos, który łatwo pojawia się w kategorii dzieci wykonujących różnorakie ruchy równocześnie. W sytuacji aikido dochodzi do tego nauka określonych możliwości poruszania się i wykonywania padów, których opanowanie wymaga systematycznego powtarzania. Nie każdy uczestnik robi postępy w takim samym tempie. Jedni bardzo szybko przyswajają schematy, inni potrzebują większej liczby prób, zwłaszcza gdy nowe ćwiczenie wymaga połączenia kilku czynności. Przy wyborze zajęć z zakresu sztuk walki dla dzieci warto zatem uwzględniać nie tylko i wyłącznie samą dyscyplinę, lecz również wiek uczestników, poziom grupy, sposób prowadzenia ćwiczeń a także wymagania stawiane osobom rozpoczynającym naukę.

Zobacz: Aikido w Gdańsku.